نصب نمای کامپوزیت  
در حال حاضر به چهار روش  اجرا می‌شود که تمامی این روش ها استاندارد نیستند در زیر تمامی این روش ها توضیح داده شده و معایب و مزایای هرکدام ذکر شده است :
۱روش نصب ثابت (Fixing) 
۲.  روش نصب هنگ یا ریلی (Hanging)
۳.  روش نصب غیر استاندارد (H , L)
۴.  روش نصب ثابت جدید (New Fixing)

روش ثابت (Fixing):
 
 
در این سیستم که رایج ترین نوع نصب در ایران است شبکه ای از پروفیل های فلزی (که عمدتا از قوطی های 40×40 و 20×40 می باشند) طبق نقشه اجرا شده و ورق‌های کامپوزیت پس از برش ، شیار ، خم و مونتاژ توسط نبشی آلومینیومی یا لبه برگشته خود ورق به صورت ثابت با پیچ یا پرچ بر روی زیر سازی آهن متصل میگردند.
 
از مزیت های این روش می توان به موارد زیر اشاره کرد:
 سرعت در نصب ، امکان تعویض و یا جدا سازی پانل ها به صورت مجزا ، ایجاد فرم های پیچیده و قابلیت آب بندی نما بصورت کامل بر خلاف سیستم غیر استاندارد اچ و ال که امکان آب بندی در نما را ندارد.
بین ورق‌های نصب شده شیاری (ژوئن) ایجاد می شود که بایستی به یکی از روش های استاندارد، آب بندی گردد.
 
روش هنگ یا ریلی : (Hanging)
 

در این سیستم که بهترین نوع استاندارد نصب می باشد پروفیل های اصلی که ناودانی آلومینیومی می باشند توسط نبشی هایی که دارای سوراخ های لوبیایی شکل می باشند به براکت های فلزی که روی صفحات پلیت (بولت) یا شاسی جوش شده اند، پیچ و مهره می شوند و ناودانی های کوچکی (بچه ناودانی) که دارای پین فلزی ضد زنگ می باشند ، درون ناودانی اصلی قرار می گیرند.
ورق ها طبق روش فیکس آماده می شوند اما به جای نبشی آلومینیومی روی لبه های خم خورده عمودی، چند جاسازی به شکل  چکمه پانچ می شود.
ورق های کاست شده به صورت آویز بر روی پین بچه ناودانی قرار می گیرند. این روش هزینه بالاتری نسبت به روش فیکس دارد.

 از قابلیت های ویژه روش هنگ می توان به موارد زیر اشاره کرد:
قابل ریگلاژ بودن زیر سازی بعد از نصب، تنظیم حداقل ژوئن ها (شیارها)، قابلیت جدا سازی و تعویض هر یک از پانل ها، عدم نیاز به استفاده از متریال های آب بندی روش فیکس به دلیل خروج آب از طریق ناودانی اصلی و عملکرد صحیح در مقابل انقباض و انبساط.
قابل ذکر است پانچ چکمه ای باید بدون کوچکترین خطایی انجام شود چون اصلاح آن به دشواری انجام می شود.
اما می توان برای کنترل خطای احتمالی ابتدا جاسازی چکمه ای را روی نواری از خود کامپوزیت یا تسمهء آلومینیومی پانچ کرد بعد آنرا روی لبه های عمودی کاست ها پرچ کرد. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 روش غیر استاندارد  (L وH )
 

در این سیستم که فقط در ایران از آن استفاده می شود ، ابتدا پروفیل های L وH با پیچ یا پرچ روی زیر سازی فلزی ثابت می شوند. بعد ورق ها طبق نقشه برش خورده و به صورت کشوئی درون پروفیل ها قرار می گیرند.
 
سیستم نصب H L یک روش غیر استاندارد می باشد که دارای معایب بسیاری است از جمله : 
عدم امکان آب بندی نما به علت استفاده از پروفیل های H شکل
 عدم امکان تعویض پانل آسیب دیده بصورت مجزا یا پانلی که در هر صورت نیاز به جدا سازی داشته باشد، و برای هرگونه دسترسی به یک قطعه باید کل نما باز شود
 در صورتی که پانل‌ها با ابعاد بزرگ اجرا شوند موجب تغییر شکل ورق (ایجاد موج )و در هنگام باد و بارندگی تولید سر و صدا خواهند کرد و امکان کنده شدن ورق ها به علت ضخامت کم نگهدارنده لبه پروفیل H  با باد در پشت سازه وجود دارد . 
روش ثابت با زیر سازی آلومینیومی (New Fixing):
 

در این سیستم از زیر سازی آلومینیومی (قوطی یا نبشی 40×40) استفاده می‌گردد.
نحوه اتصال شاخه آلومینیومی به پلیت یا شاسی مانند روش هنگ میباشد ولی اجرای ورق مانند روش فیکس انجام می شود.
این سیستم دارای قابلیت ریگلاژ بعد از نصب هم می باشد. همچنین به علت استفاده از آلومینیوم، سازه نسبت به روش ثابت آهن سبک‌تر بوده و عملکرد بهتری در مقابل انقباض و انبساط دارد.
آب بندی در این سیستم مانند روش فیکس می باشد ولی بیشتر با تسمه از جنس ورق در ژوئن‌های (شیارهای) عمودی و یک لبه برگشت در خم افقی بالای ورق صورت می‌پذیرد.
 روشهای آب بندی
در کل سه نوع آب بندی وجود دارد:
فوم و چسب سیلیکون (ماستیک یا چسب آکواریوم):
ابتدا فوم میله ای  (اسفنجی) درون بند قرار گرفته و بعد از آن با پمپ مخصوص ، چسب سیلیکون درون شیار پمپاژ و در همان  لحظه با ابزارهای مخصوص تمیز و صاف می شود . چسب ها دارای چند رنگ می باشند که بنابر رنگ ورق ها انتخاب می شوند.
لاستیک درز گیر:
این لاستیک ها که ضخامت آن نسبت به شیار کمی بزرگتر است از پی وی سی یا سیلیکون ساخته می شوند و برای ثابت ماندن آن در طولانی مدت در مکان خود از چسب ها سیلیکون استفاده می شود.
تسمه یا ناودانی:
تسمه یا ناودانی از خود ورق کامپوزیت با طیف رنگ های موجود برش و ساخته می شوند و در درون شیار قرار می گیرند.